هيوميك اسيد و لئونارديت

اگرچه لئونارديت حاوي هيوميك اسيد هست اما بايد روي آن فرآوري صورت گيرد و هيوميك آن استخراج گردد به عبارتی ديگر هيوميك اسيد موجود در لئونارديت غيرفعال هست. قرار نيست به محض استفاده در خاك اين لئونارديت بتواند هيوميك اسيد خود را آزاد كند. شايد در صورت مساعد بودن شرايط از جمله رطوبت كافي در خاك و اسيديته مناسب خاك ماهها طول بكشد تا لئونارديت هيوميك خود را بتدريج آزاد و خواص هيوميك اسيد آزاد شده بتدريج ديده شود. به همين دليل در بسياري از كشورها ، كشاورزان علاقه اي به مصرف مستقيم لئونارديت ندارند و ترجيح مي دهند از هيوميك مايع و يا هيوميك پودري كه از لئونارديت استخراج مي شود استفاده كنند . اما دربعضي كشورها نظير ايران چند سالي است كه از لئونارديت بصورت مستقيم در خاك كشاورزي استفاده مي شود. به عنوان يك واقعيت لئونارديت بدليل داشتن اسيديته مناسب در حد 4 و داشتن بيش از 40 درصد كربن آلي مي تواند در خاكهاي قليايي و داراي كمبود ماده آلي نظير خاكهاي كشاورزي در اغلب مناطق ايران بسيار مناسب باشد به شرط آنكه اين ماده درست شناخته شود و به درست و بجا مصرف شود.لئونارديت ماده معدني با پي اچ اسيدي است كه محلول 10 درصد آن داراي پي اچ حدود 4 مي باشد. واقعيت اينست كه بدليل قليايي بودن خاك و آب در اكثر مناطق كشاورزي ايران جذب عناصري نظير فسفر در اين خاكها به شدت دچار مشكل مي شود. عنصري نظير فسفر در پي اچ بالاي 7 تقريبا غيرقابل جذب شده و در خاك تثبيت مي گردد. اما مشكل به همين جا ختم نمي شود زيرا جذب بسياري از عناصر ديگر مثل آهن ، روي ، منگنز و مس نيز در خاكهاي قليايي دچار مشكل مي شود. كشاورزان با فهميدن اين واقعيت براي غلبه بر پي اچ بالاي خاك و آب به سراغ استفاده از گوگرد ، انواع اسيد و يا تركيبات كلاته شده مي روند تا شايد بتواند بر پي اچ بالاي خاك و آب غلبه كنند. اگر چه استفاده از اين تركيبات به نوبه خود مي تواند تا حدي مشكل را حل كند اما نمي توانند در بلند مدت و بطور كامل تأثير گذار باشند. براي مثال استفاده از تركيبات اسيدي نظير اسيد نيتريك ، فسفريك و يا سولفوريك همراه با آب آبياري ضمن تعديل پي اچ آب و خاك اطراف ريشه و نيز كاهش بي كربنات آب فقط در همان يك بار استفاده تأثير گذار بوده و براي دفعات بعدي آبياري بايد مجددا مصرف شوند. زيرا كه تركيبات اسيدي از نوع اسيد هاي ذكر شده در بالا در خاك پايدار نبوده و خنثي شده و اثر اسيدي خود را از دست مي دهند. و يا استفاده از گوگرد نياز به باكتري هاي تجزيه كننده گوگرد دارد ، قرار نيست گوگرد بصورت خالص به راحتي در خاك تجزيه شده و به فوريت بتواند در واكنش هاي مربوط به اسيدي كردن خاك وارد شود. كمبود مواد آلي درخاك نيز مي تواند تا حد زيادي تجزيه شدن گوگرد در خاك را دچار مشكل نمايد. چند سالي است كه كشاورزان ايراني به استفاده از لئونارديت بعنوان ماده اي مؤثر حاوي 40 درصد كربن آلي و يا بعبارتي 70 درصد ماده آلي و داراي پي اچ اسيدي با ماندگاري بالا روي آورده اند. كشاورزان به اين باور رسيده اند كه استفاده از اين تركيبات نيز مي تواند با تعديل پي اچ خاك ضمن تأمين بخشي از ماده آلي خاك به جذب عناصر تثبيت شده درخاك نيز كمك شاياني نمايد. از تفاوتهای اين اسيد آلي ( لئونارديت ) با اسيد هاي معدني نظير اسيد سولفوريك اينكه بر خلاف اسيد هاي معدني كه تنها يكبار خاصيت اسيدي از خود نشان مي دهند ، لئونارديت مي تواند تا چندين بار آبياري خاصيت اسيدي خود را حفظ كند و پس از اتمام خاصيت اسيدي خود و مواجه شدن با شرايط قليايي خاك شروع به آزاد نمودن هيوميك خود نمايد. پس با استفاده از لئونارديت ما در كوتاه مدت از خاصيت اسيدي اين تركيب بهره مند مي شويم و در بلند مدت از محتواي هيوميك آن استفادهخواهيم برد.بعنوان يك واقعيت علمي تجزیه و جذب گوگرد در خاك به باكتري هاي مناسب و هم به ماده آلي بالا در خاك و يا همراه بودن مادهآلي در كنار گوگرد نياز دارد. استفاده ازگوگرد در كنار لئونارديت به ميزان مناسب مي تواند نياز كشاورز به گو گرد را تأمين نمايد. زيرا كه لئونارديت هم از اسيديته مناسب و هم از ماده آلي لازم برخوردار است.